Hoppa; halverwege. Al 80 dagen in de States. Dat gaat snel zeg! Hartstikke mooi natuurlijk, maar als ik kijk naar het werk wat ik nog moet doen dan wens ik toch wat meer tijd. Ik ben al een aantal weken bezig op het lab met verschillende werkzaamheden. Ja, hier leer ik echt wat. Via de moeilijke weg uiteraard, want niks komt me hier aanwaaien. Bij het uitvoeren van een experiment moet het altijd eerst (een paar keer) mislukken. Vanaf de tweede poging is er pas kans op succes en fatsoenlijk resultaat. Onderzoek doen kan op sommige momenten echt frustrerend zijn. Maar wanneer een experiment geslaagd is en de resultaten ervan zijn verwerkt, dan brengt het een enorme euforie met zich mee. Op dat soort momenten is biotechnologie weer het mooiste vak wat er is.
Maargoed; het lab dus. Wat is er tot nu toe gedaan? De samenstelling van de maiskolven en de gehydrolyseerde maiskolven zijn bepaald. Er zijn kopieën gemaakt van mijn gistcelletjes en ik heb de enzymactiviteit van het enzym in dit onderzoek bepaald.
Deze week ga ik -voor de derde keer- een poging doen een groeicurve te maken van de gistcellen in drie verschillende media (experimenteel, positieve referentie & negatieve referentie). Tegelijkertijd ga ik weer de samenstelling bepalen van gehydrolyseerde mais (dit keer door enzymen gehydrolyseerd). Dan is het maar hopen op een goed resultaat; anders kan ik de enzymreactie opnieuw opzetten. U leest het, het is heel veel werk en ik hoef me voorlopig niet te vervelen.
Duidelijk; dan nu de activiteiten buiten de stage. De laatste blogpost is al weer een tijdje geleden, dus het is weer even graven voor mij hoe en wat; maar het zijn wel heel veel leuke dingen! Een van de hoogtepunten was toch wel het bluegrass festival. Twee weken terug ben ik daar geweest met Amanda en haar huisgenoot. Bluegrass is banjo/basgitaar/gitaar muziek; redelijk uptempo en afkomstig uit Virginia. Aldaar waren de lokale bierbrouwerijen ook vertegenwoordigd met al hun bieren en dat maakte het helemaal af. Supergaaf om wat van de locals mee te krijgen.
Laatst ben ik ook met wat andere gasten naar een American football wedstijd geweest in het stadion op de campus. Ook leuk, maar ik snapte er niet heel veel van.
Afgelopen weekend was er een feest in het appartementencomplex en dat werd uiteraard gevierd met bier en whisky. Weer veel mensen van allerlei nationaliteiten ontmoet. Voornamelijk phd's en postdocs, dus soms is het wel een beetje jammer om te zeggen dat ik een undergrad ben. Nouja, voor nu dan; vanaf de zomer niet meer =).
Sinds deze week zijn de colleges en examens afgelopen en zijn de meeste studenten weg. Terug naar hun ouders, want op de campus mogen ze niet wonen in de zomer. Het is dus heel stil nu op de campus en in Blacksburg. Ik weet niet of ik dat nou als iets positiefs of negatiefs moet ervaren, maar dat lezen jullie dan in de volgende blogpost.
De eerste Nederlander heb ik ook ontmoet; een kerel van een jaar of 40 die al tien jaar in Blacksburg woont en werkt. Leuk om voor de verandering weer eens Nederlands te praten.
Verder gaat het zijn gewone gangetje. Soms zijn het lange dagen tot 's-avonds laat en soms kan ik een ochtendje vrij nemen wanneer een experiment lang moet staan pruttelen. Als het lekker weer is ga ik naar de seven-eleven voor een slurpee (gecrushd ijs met allerlei smaakjes) en als ik geen ontbijt heb ga ik naar Joe's diner voor een breakfast cheesy eggs, bacon, hashbrowns and toast. Snackbar bert is nu vervangen door five-guys, een hamburger tent die de beste hamburgers maakt in Blacksburg en omstreken. Voor bier ga ik naar de London Underground, de lokale kroeg en voor de extragezonde exercise ren ik twee rondjes om the Drillfield. Pizza haal ik bij de Papa Johns, oftewel Papa J, PJ's of The Papa.
Morgen weer vroeg op, dus ik laat het hierbij. Groeten vanuit de U S of A!