Vorige week was het st Patricksday. De dag dat Ieren de beschermheilige van het land, Sint-Patrick, herdenken. Ofzoiets. Ik heb deze informatie van wikipedia moeten halen, want de meeste Amerikanen hebben ook geen idee wat ze nou precies vieren; ze grijpen die dag in ieder geval aan om te zuipen. En wie ben ik om me daar dan niet bij aan te sluiten? Die avond zijn we dus van de een naar de andere kroeg gestrompeld, die ramvol stonden met Amerikanen. Gezellig. Leuk. Maar meer dan bier drinken in een kroeg met een groen t-shirt aan is het dan ook niet. Nederlanders weten gelukkig wel hoe ze fatsoenlijke feesten en evenementen moeten organiseren.
Die avond heb ik (onder andere) Amanda leren kennen. Met haar ben ik het weekend eeropvolgend wezen hiken. Hiken? Ja, dat is wandelen in het bos. Niet forrestwalken dus; hiken. En dat is echt heel gaaf hier! Virginia bestaat uit een groot aantal valleien, met een veelvoud aan bomen erop. Zonnetje, tshirtje, zonnebrilletje, flesje water en hiken maar. Supermooi is het hier!
En het onderzoek dan? Ja, het plan van aanpak is af. Nouja, bijna. Ik moet eerst de samenstelling van de gehydrolyseerde maiskolven bepalen. Aan de hand daarvan weet ik in welk bereik ik mijn onderzoek ga doen, en dan kan het PVA echt de deur uit. De samenstelling ga ik bepalen met een HPLC waarbij ik de concentratie van een zestal suikers ga meten. Deze week heb ik al uitleg gekregen over hoe het apparaat werkt en hoe ik een kalibratiecurve maak. Vandaag en volgende week krijg ik nog hulp ermee en dan hoop ik er zelfstandig mee te kunnen werken. Dat moet namelijk ook gedurende het onderzoek. De communicatie tussen mij en de prof loopt niet altijd even lekker. Soms is het ronduit verwarrend en dat is wel een beetje jammer. Maar naar zijn zeggen probeert hij een echte onderzoeker van mij te maken. Dat is fijn, want dat is namelijk precies de rede dat ik hier ben. De onderzoekers hier (bsc, msc & phd students) zijn wel toffe mensen en zijn altijd bereid om iets uit te leggen en niet te beroerd voor een social talk.
En wat eten we zoal? Ja aardappels, vlees, groente natuurlijk. Niks is beter dan Hollandsche pot. Natuurlijk ook wezen buurten bij de Burger King, Wendy's, Papa Johns, Five Guys, KFC (bah!) om de lokale specialiteiten te ontdekken. Net als in Leeuwarden is nog steeds elke dag weer improviseren wat ik moet eten. Amerikanen hebben het gemakkelijk met hun auto. Ik moet heuvelop fietsen naar de supermarkt, alleen pakken wat in mijn rugtas past, en weer terug. Dat is inderdaad makkelijk gezegd, maar de praktijk leert dat Mark veels te lang door de supermarkt banjert tussen al die vreemde merken en producten, op zoek naar jus en paneermeel voor de gehaktballen. Mijn fiets staat altijd alleen geparkeerd; fietsenstallingen bij de supermarkt kennen ze hier niet.
Een minisupermarkt om de hoek, de seven-eleven, die (niet volgens de naam) twentyfour-seven (!) open is, is de supplier van bier, koffie (to go), kip en pizza (ook to go). Als het aankomt op vierentwintiguurswinkels dan kunnen we nog een hoop leren van onze overzeese vrienden.
Vrijdagmiddag had Sven, een kerel bij mij in het appartementencomplex, zijn phd-defense, en dat hebben we uiteraard gevierd in de lokale kroeg naast de campus. Die avond naar nog een andere bar geweest met andere mensen. Aan aandacht heb ik hier in ieder geval geen gebrek en ze zijn allemaal nieuwsgierig hoe de Dutch guy is, en wat ik er over te zeggen heb. Heel leuk is dat. De kroegen gaan hier 2AM dicht, en we werden uitgenodigd om bij iemand thuis verder te chillen. Dat was ook een heel goeie, met weer allemaal nieuwe mensen. Dit weekend weer wezen hiken en verder rustig aan gedaan.
Zo. Einde van deel 2. Komende week mag ik weer fijn verder werken aan het onderzoek en ik hoop dat het allemaal een beetje vordert zodat ik er wat meer over kan vertellen in het volgende verhaal.

Ciao!

Mark